Azalsak da eksilmediğimiz bir hayat…

 

Yakın geçmişte bir parktaki bankta çekilmişti bu fotoğraf.

Elime alıp uzun uzun baktığımda nedense birkaç duygu birden kapladı bedenimi. Kalbim daha hızlı çarptı. Gözlerime sahilde kıyıya vuran deniz dalgaları gibi bir gözyaşı dalgası vurdu. Yutkundum kurumuş boğazımı ıslatamadan.

Yaşım artık yaşlı kategorisine girdiğinden beri sanki daha sulu gözlüyüm ve daha hassasım. Yılların fırtınaları güçlü duruşumu aşındırıp inceltti belki de. Ah, bir de kilolarımı inceltseymiş! (Bu lafı sanırım gözyaşlarımı geriye yollamak için söyledim. 😊

Bir espri olsun diye çektirdiğim bu fotoğrafta hem yalnızlığımı hem kendimle kalabalık hâlimi gördüm. Beni hiç dinlemeyeceğini bildiğim bir heykele heyecanla bir şeyler anlatıyordum. Şükür ki hâlâ coşkuyla.

Yıllar önce sık gittiğim bir parkta yine sıklıkla karşılaştığım bir adamın hep yanında getirdiği ütüyü, evet yanlış okumadınız, ÜTÜYÜ oturduğu bankta yanına koyup onunla uzun uzun konuşmasını anımsadım aniden.

O zaman da anlamaya çalışmıştım ama deli olma ihtimali daha ağır basmıştı zihnimde. Bugün, aynı düşünmediğimi, deli demeyeceğimi anladım. Bir yanım onun yalnızlığına üzülürken diğer yanım onun seçtiği çözümü alkışladı. Hangi duygu daha ağır bastı bilemiyorum.

Onun için, onu yanlış veya hiç anlamayacak, hatta toksik hâliyle zarar verebilecek bir insanla konuşmaktansa bir ütüyle konuşmak çok daha ehvendi sanırım. Belki canı yanmıştı insanlardan, belki de ütüyü seçmesinin sebebi bir şeyleri düzeltme isteğiydi, bilmiyorum.

Fotoğrafa bakmaya devam ederken kendimin o heyecanlı anlatımında hiç yaşlanmayan yaşam enerjimi de gördüm. Sevdim bu hâlimi.

Fotoğraf, günümüzün ve benim gerçekliğimi anlatırken yalnızlığın bazen seçilmiş, kıymetli bir tercih olduğunu da anlattı bana. O yaşanmış fırtınaların hasarlarının daha çok insanlardan olduğunu fark ettiğimde onları yaşamımda azalttığımı, ancak ne güzel ki hâlâ eksilmediğimi de anladım.

Nâzım ne güzel söylemiş: “Eskimek ne güzel ama eksilmedikçe.”

Yıllar daha seçici yapıyor insanı. Hayat enerjini ve sağlığını kaybetmediğin sürece aldığın her nefes, her yaş çok kıymetli geliyor. Bunu da değerli bulduklarınla paylaşmak istiyorsun haklı olarak.

Bazen o kıymetlilerin de senin elinde olmadan gidiyorlar kendi yuvalarına.

Yalnız kalıyorsun.

Oh, her şey keyfinin kâhyasının isteğine göre. Lüks hayat yani. Bir süre iyi geliyor bu gidişat ama eski insan kalabalığın yok. İş hayatın bitmiş. Aileni odak noktana koyuyorsun bu sefer. Her gün telefonla araman bile onların yaşamlarını bölebiliyor. Hepsinin meşguliyetleri kendine göre tabii.

“Yapma, her gün arama, iyiyiz işte.” diyorlar.

“Tamam, elbette. Pardon.” diyorsun.

Onların sosyal medyaları aracıyla gönderilerine cevap yazarak beraber olmak istiyorsun.

“Pek de uygun olmuyor. İş çevremiz var.” diyorlar, aynı cevabı veriyorsun. Çocuklarla ilgili bir fikir söylüyorsun, “Yok, o öyle değil, artık öyle yapmıyoruz, onu öyle demiyoruz.” gibi daha nice örneği yaşayınca artık ayrıştığını kabul edip bir arada olma çabandan vazgeçiyorsun ve diyorsun ki: “Dön kendine be kızım, sen de istediğin şeyleri yap. Ertelediğin şeylere, hayallerine odaklan. Tak sepeti koluna, herkes kendi yoluna. Onlar iyiler. Kendi yollarındalar.”

Azalıyorsun belki ama eksilmiyorsun. “Şükür ki varlar ve sağlıklılar.” diyorsun.

Kendin için isteklerini, hayallerini hatırladığında taze bir nefes aldığını ve özgürlüğün dayanılmaz hafifliğini hissediyorsun.

İşte o zaman, ister heykelle ister ütüyle ister seçtiğin bir dostla, hatta belki de doğadaki, evindeki eşyalarla iletişim kur, kalbinde sevdiklerin ama içinde yaşayan bir SEN varsan, kendinle kalabalıksan hiç eksilmezsin azizim.

Ben zihnimde, parktaki banka ütü yerine kalemimle not defterimi bir de hayallerimle hedeflerimi koydum.

Sen ne koymak istersin?..

Günsu Başer
20.10.2025

 

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir